Kahvenin önünden
Şöyle salınıp geçerken
Hayat dururdu sanki
Zamana değmeden

Bulaşır neşesi
Konuşup söylerken
Dağılırdı gam keder
İnsan kalbinden

Mahallenin sevgilisi
Kadeh gibi çınlar sesi
Yaz-kış açık penceresi
Ah, Sebahat Abla

Patiskadan perdeleri
Rüzgar taşır etekleri
Saksıları, çiçekleri
Ah, kokuyor hala

Camlarına vururken
Batan güneşin rengi
Radyoda ince saz
Söyler kalptekini

Ne ruhun esrarı
Ne aşkın kudreti
Herkes öder gün gelir
Payına düşeni

Mahallenin afillisi
Siyah meşinden ceketi
Yara gibi gülümserdi
Ah, Eşref Abi

Rakıyı susuz içerdi
Sebahat Abla'yı sevdi
Ortalığı duman etti
Ah, Eşref Abi

İkisi de sahipsizdi
Kimse bilmez neden bitti
Kavuşmadan kaderleri
Ah, bu şarkı bitti

Söz: Murathan Mungan
Müzik: Haris Alexiou