Çocukluğumun geçtiği o mahallede
Başı boyalı ahşap eski bir evde otururlardı.
Sakız Hanım'la Mahur bey.
Bembeyaz tenli, bembeyaz saçlıydı Sakız Hanım.
Zaten onun için Sakız Hanım derdik kendisine.
Pamuk gibi elleriyle kemençe çalardı.
Eşi Mahur Bey önce biraz nazlanır.
Sonra o da kanunuyla eşlik ederdi Sakız Hanım'a.
Beraber meşk ederlerdi.

Yaz akşamlarında
Açılırdı perdeler
Yorgun ellerinden
Dökülürdü nağmeler

İki yıl kadar oluyor.
Önce kanun sustu eski evde.
Birkaç ay sonra da kemençe.
Ve başı boyalı ahşap evin perdeleri
Bir daha açılmamak üzere kapandı.

Evin satılacağı söylendi bir başka gence.
Gittim, içeri girdiğimde eski bir koltuğun üzerinde
Boynu bükük bir kanun
Ve kanunun göğsüne yaslanmış mahsun kemençeyi gördüm.
Bizi rahatsız etmeyin der gibiydiler.
Kıyamadım uzaklaştım.

Mahur bey susunca kapandı perdeler
Sakız Hanımla bitti o hüzünlü nağmeler

Söz: Barış Manço
Müzik: Barış Manço